درمان برص (بیماری پیسی) از طریق کاستن روند تخریب رنگدانه های بدن

بیماری-برص

بیماری برص یک وضعیت خاص پوستی است که علت آن ناشناخته است. در بیماری برص وقتی سلولها رنگ دانه تولید می‌کنند ملانوسیت مورد حمله قرار می‌گیرد و از بین می‌رود و در نتیجه لکه‌هایی از پوست، رنگ دانه‌هایشان را از دست می‌دهند.  این مسئله روی پوست، غشاء مخاطی، چشمها، گوش داخلی یا موها تاثیر گذاشته لکه‌های سفیدی ایجاد می‌کند.نوع معمول این بیماری به ولگاریس (به معنی برص رایج) معروف است. انواع مختلف آن مشتمل است بر: خطی، مقطعی، تریکرم و التهابی

در یک سوم این افراد بیماری ارثی است. برص معمولا از دستها، پاها یا صورت شروع می‌شود و فرایند ازبین رفتن رنگ دانه‌ها ادامه می‌یابد.نیمی از بیماران اولین علائم بیماری برص را در سنین پیش از 20 سالگی مشاهده می‌کنند. این مسئله اغلب بصورت ظاهر شدن لکه در محل آسیب دیدگی کوچک یا آفتاب سوختگی دیده می‌شود.

اینطور تصور می‌شود که برص از یک بیماری خود ایمنی (در این اختلال، سیستم ایمنی به خود بدن حمله می‌کند) ناشی می‌شود. گولبولهای سفید مشخصی از خون در جهت تخریب ملانوسیتها پیش می‌روند. افراد مبتلا به برص تا حدی به دیگر بیماری‌های سیستم ایمنی مانند آلوپسیا آریتا، اختلال حمله سیستم ایمنی به تیروئید، بیماری آدیسون، کم خونی کشنده و دیابت ملیتوس نیز مبتلا می‌شوند.

تشخیص برص مستقیما و بصورت واضح انجام می‌شود و به آزمایش خاصی نیاز ندارد. به دلیل اینکه برص یک ضایعه پوستی است، روی سلامتی فرد اثر مستقیم ندارد اما بدلیل ظاهر نامناسبی که ایجاد می‌کند ممکن است شرایط روانی بدی برای فرد بوجود آورد. در شرایطی که این بیماری در حال حاضر قابل درمان نیست اما درمانهایی وجود دارند که ممکن است مفید باشند. درمانهای داروهایی، سیستم ایمنی را هدف قرار می‌دهند و سعی می‌کنند جلوی تخریب ملانوسیت را بگیرند. درمان با جراحی رایج نیست و در آن ملانوسیت از مناطق دیگر پوست، پیوند زده می‌شود.

متخصصین ما در کلینیک زیبایی رازی آماده ارائه روش های مختلف برای درمان بیماری پیسی به بیماران عزیز هستند. شما عزیزان می توانید برای دریافت اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت با شماره های 02122637408 و 02188945723 و 02166124807 تماس حاصل فرمایید.

انواع برص


دو نوع برص وجود دارد:

  • برص مقطعی که یک بخش یا منطقه از بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد (مثلا یک دست، یک پا یا صورت) و در 50 درصد موارد بخشی از موها (روی سر، ابرو، مژه). علائم آن در سنین پایین پدیدار شده و در مدت چند سال توسعه می‌یابد.
  • برص غیر مقطعی که بیشتر رایج است و هر دو طرف بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این نوع معمولا در مدت کوتاهی بصورت انفجاری دستها، پاها یا صورت را درگیر می‌کند.مناطق تحت تاثیر در دوره‌ی از دست دادن رنگدانه‌ها، در طول زندگی فرد مبتلا،  گسترش می‌یابد.

محدوده‌ای از بدن که رنگ دانه‌ها از دست می‌دهد بصورت محلی، عمومی یا کلی تعریف می‌شود. دو اصطلاح محلی و کلی دو حد نهایی بیماری را توضیح می‌دهنند. لکه‌های کم در مقابل از بین رفتن ردنگدانه‌های بخش اعظم بدن. رایج‌ترین نوع برص نوع کلی است که خصوصیت آن لکه‌های پراکنده در سرتاسر بدن است.

عواملی که در پیشرفت برص دخالت دارند


برخی از عواملی که در پیشرفت این بیماری نقش دارند به شرح ذیل می‌باشند:

با توجه به نابودی خود جوش ملانوسیتها در پوست، تحقیقاتی که در مورد ارتباط سیستم ایمنی با برص انجام شده نشاند داده که عموما این بیماری در افرادی که دارای سیستم ایمنی بیمار هستند دیده می‌شود. مشاهده شده که بیمارانی که سیستم ایمنی بدن آنها دچار اختلال و بیماری است بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری برص هستند.

مطالعات نشان داده که برص معمولا در افرادی که نسبت فامیلی دارند بیشتر دیده می‌شود. بر پایه این مطالعات برص خصوصیت ژنتیکی یا ارثی است و ممکن است از طریق خون منتقل شود. اگرچه ژنتیک بعنوان یکی از عوامل پیشرفت برص برشمرده می‌شود، مطالعات نشان داده که عوامل ژنتیکی به صورت خودکار عامل گسترش بیماری نیستند. مطالعه روی افراد دوقلو نشان داده که علیرغم اینکه این افراد DNA یکسان دارند بیماران دوقلو تنها 23 درصد احتمال پیشرفت بیماری برص دارند.

مطالعات نشان داده که استرس اکسیداتیو ممکن است محرک فرایند آپوپتوز (مرگ برنامه‌ریزی شده سلولی) در ملانوسیتها باشد. به نظر می‌رسد استرس اکسیداتیو و بیماری خود ایمنی با یکدیگر تعامل داشته و مسیری ایجاد می‌کنند که در نهایت به سمت تخریب ملانوسیتها پیش می‌رود.

برص همچنین می‌تواند در اثر بریدگی، سوختگی، خراشیدگی یا دیگر اشکال آسیبهای پوستی ایجاد شود و این مشکلات می‌توانند سبب تخریب ملانوسیتها در مناطق مشخصی از بدن شوند.

استرسهای عاطفی می‌توانند در پیشرفت بیماری‌های پوستی ماثر باشند. سرعت انتشار افرادی که در معرض استرسهای فیزیکی و عاطفی قرار دارند، بیشتر است. همچنین تصور می‌شود استرس یکی از عوامل تحریک کنننده پیشرفت بیماری باشد.

مواد شیمیایی که می‌توانند با تخریب ملانوسیتها در پیشرفت بیماری برص ماثر باشند. موارد متعددی از مواد شیمیای وجود دارند که تصور می‌شود برای استفاده انسان بی‌ضرر هستند اما مصرف آنها منجر به مرگ سلولهای تولید کنند رنگ دانه در پوست و در نتیجه برص می‌شوند.

ویژگی های بیماری برص چیست؟


ویژگی-های-بیماری-برص

بیمار برص می‌تواند هر نقطه از بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. از دست دادن کامل رنگ دانه‌ها می‌تواند یک لکه از پوست یا لکه‌های متعددی از پوست را تحت تاثیر قرار دهد. لکه‌های کوچک یا ماکولها گاهی به نام شبه پولک توصیف می‌شوند.

  • بیشترین مناطقی که در معرض قرار دارند عبارتند از (صورت، گردن، پلکها، سوراخ بینی، سر انگشتان، انگشتان پا)، محل تا خوردگیهای بدن (زیر بغل، کشاله ران)، نوک پستان، ناف، لبها و اندامهای تناسلی.
  • برص همچنین به مناطق آسیب دیده پوست (بریدگی‌ها، خراشیدگی‌ها، سوختگی‌ها با حرارت و آفتاب سوختگی) علاقه دارد. این نوع برص به نام پدیده کوبنر نامیده می‌شود.
  • برص همچنین ممکن از درپی یک ا سترس عاطفی حمله‌ور شود.
  • برص ممکن است با چند خال روی پوست شروع شود.
  • از دست دادن رنگ همچنین ممکن است موهای سر، ابروها، موژه‌ها و بدن را تحت تاثیر قرار دهد. موهای سفید به leukotrichia یا poliosis موسومند.
  • پرده شبکیه که در پشت چشم قرار دارد ممکن است تحت تاثیر قرار بگیرد. اما رنگ عنبیه تحت تاثیر قرار نمی‌گیرد.

رنگ لبه‌های لکه‌ها می‌تواند باهم فرق داشته باشد

  • معمولا رنگ لبه‌ها همان رنگ پوست اطراف است اما گاهی پررنگتر می‌شود.
  • اصطلاح برص تری کروم (trichrome) برای پوستهای سه رنگ بکار می‌رود و در موارد نادر بعضی پوستها 4 رنگ هستند (سفید، قهوه‌ای روشن، قهوهآی تیره و رنگ طبیعی پوست)
  • گاهی هر لکه پیسی حاشیه‌ای به رنگ قرمز التهابی دارد.

شدت بیماری پیسی در افراد مختلف متفاوت است. هیچ راهی وجود ندارد که پیش بینی هر فردی چه مقدار رنگدانه از دست داده یا با چه سرعتی از دست می‌دهد.

  • بیماری پیسی در افرادی که پوست طبیعی تیره‌تری دارند بیشتر دیده می‌شود.
  • پیشرفت بیماری پیسی تا چند ماه طول می‌کشد و بعد ثابت می‌ماند.
  • گاهی در بعضی قسمتها بصورت خود جوش رنگدانه‌ها باز می‌گردند. نقاط قهوه‌ای که از فولیکول مو بوجود می‌آیند سبب می‌شوند که اندازه کلی لکه‌های سفید کاهش یابد.
  • گاهی بعدها پیسی دوباره شروع به گسترش می‌کند.
  • دوره از دست دادن رنگ تابع دوره زمانی ثبات است و ممکن است همیشگی باشد.
  • افرادی که پوست روشن دارند ممکن است در فصل تابستان متوجه از دست دادن رنگدانه باشند زیرا در این فصل تضاد بین پوستی که تحت تاثیر بیماری است با پوست خشک شده بیشتر مشخص است.
  • گزارش شده که گاهی رنگدانه کل پوست از بین رفته است.

پیسی چگونه تشخیص داده می‌شود؟


بطور طبیعی بصورت بالینی تشخیص داده می‌شود و نیازی به آزمایش خاصی ندارد. لکه‌های سفید ممکن است به آسانی زیر نور لامپ فرابنفش آزمایش شوند.

وقتی لنفوسیت التهابی مشاهده شود، گاهی نمونه برداری از پوست ممکن است پیشنهاد گرددد خصوصا در مراحل اولیه یا پیسی التهابی. در زمان ایجاد لکه‌های پیسی، ملانوسیت و رنگدانه‌های اپیدرمی (بیرونی‌ترین لایه پوست) وجود ندارند. ممکن است تستهای خونی برای تشخیص سایر اختلالات دستگاه ایمنی یا سندروم گلاندولار انجام شود مانند فعالیت غده تیروئید، سطح ویتامین B12 و پالایش آتوانتی بادی.

عکس برداری بالینی برای رصد کردن محدوده بیماری و مستند سازی آن مفید است. عکسهای دیجیتال پی در پی ممکن است برای تعقیب بیماری تجویز شود. محدوده پیسی ممکن است براساس سطحی از بدن که تحت تاثیر بی‌رنگدانه شدن قرار گرفته است، امتیاز بندی شود.

درمان لک و پیس پوست


هدف از درمان بازیابی رنگ پوست از طریق بازیابی سلامت ملانوسیتها در پوست تا سبب بازگشت مجدد ظاهر طبیعی پوست شوند. این به این معنی است که سلولهای رنگدانه جدید باید از فولیکول موهایی که در لبه محل ضایعه یا لکه‌هایی که بی‌رنگدانه شدنشان ناقص بوده،  تولید شود. بازیابی رانگدانه‌ها به آهستگی صورت می‌گیرد و ممکن است ماهها یا سالها طول بکشد.

استفاده از کرمها

استفاده-از-کرم-ها

تجویز کرمهای استروئیدی و نمونه‌های جدید ضد التهابهای غیراستروئیدی به نام tacrolimus و pimecrolimus بی‌خطرتر و ساده‌تر هستند بخصوص برای زمانی که تشخیص در مراحل اولیه بیماری صورت گرفته یا گسترش یافته. آنها معمولا به صورت 2 بار در روز استفاده می‌شوند و نتیجه آن 3 تا 6 ماه زمان نیاز دارد. اگر بیش از حد استفاده شوند ناحیه‌ای که در آن استفاده شده تخریب می‌شود واگر در اطراف چشم باشد، آب مروارید یا گلوکوم ایجاد می‌شود. بررسی منظم و تنظیم قدرت کرمها در اندازه مناسب برای محلهای مختلف می‌تواند از این عوارض جانبی جلوگیری کند.

عکس برداری با اشعه UVA و UVB

عکس-برداری

برای پیسی گسترده  می‌توان از داروهای بازیابی رنگدانه‌ها استفاده کرد. درمان رایج استفاده از PUVA(اشعه ماوراء بنفش) است. روش PUVA در بیش از نیمی از موارد بیماری موفق عمل می‌کند اما تکمیل بازیابی رنگدانه‌ها 15 تا 20 درصد است. درمان در در مطب در اتاقهای ویژه ، 2 تا 3 بار در هفته می‌بایست انجام شود. حداقل  2 تا 3 ماه طول می‌کشد تا تاثیر آن شروع شود و 200 جلسه درمانی غیر طبیعی نیست. افراد مسن‌‌تر که بیش از 5 سال است که رنگدانه‌هایشان را از دست داده‌اند و دستها و پاهایشان مبتلا است کمتر به این روش پاسخ می‌دهند.

روش دیگر PUVA که گاهی برای کودکان یا بیمارانی که لکه‌های پراکنده کوچک دارند استفاده از مایعات بسیار رقیق دارویی بصورت مستقیم روی محل لکه‌های پوستی است. سپس این بیماران در معرض نور آفتاب قرار داده می‌شوند. چنین درمان موضعی شخص را در برابر سوختگی شدید و تاول که به دنبال تابش زیاد نور آفتاب می‌آید، حساس می‌کند. از مزایای این روش این است که امکان انجام آن در منزل وجود دارد، تمام سطح پوست را تخریب نمی‌کند، UVB  ماثر و بی‌خطر است.

پیوند پوست

پیوند-پوست

اگر بیمار به روش درمانی PUAV پاسخ نداد و پیسی در آخرین سال درمان تغییری نکرد، یک راه حل می‌تواند جراحی  باشد. اگر جراحت غیرعادی دارید یا از دست دادن رنگدانه‌ها در اثر زخم کوچک ایجاد می‌شود از جراحی اجتناب کنید. تمام جراحی‌ها می‌بایست قبل از انجام توسط جراحان باتجربه بررسی شوند زیرا تاثیرات جانبی دارند و این عوارض جانبی ماندگارند.

در پیوند پوست اتولوگوس، پوست طبیعی و رنگدانه دار را از یک منطقه از بدن بیمار (قسمت اهداکنند) جدا کرده و به قسمت لکه‌دار پیوند می‌زنند. این نوع پیوند پوست گاهی برای بیمارانی بکار می‌رود که  لکه‌های کوچک و پایدار (قسمت دریافت کننده) دارند. پیوند پوست جواب می‌دهد اما قسمتی که از آن پوست برداشت شده (معمولا رانهای یا باسن) اغلب بصورت جراحت‌دار باقی می‌ماند. محلی که مورد درمان قرار گرفته در 90 درصد موارد به درمان پاسخ می‌دهد ولی ممکن است ظاهری قلوه سنگی پیدا کند یا  رانگدانه‌ها بصورت نقطه نقطه درآیند یا ممکن است هرگز رانگدانه‌ها بازیابی نشوند .

لیزر

لیزر

لیزر نیز در درمان پیسی کابرد دارد، بخصوص لیزر اکزیمر. متخصصین نور موج کوتاه فوق بنفش B را می‌تابانند و با این کار شاهد پیشرفت بازیابی رنگدانه‌ها خواهیم بود. درمان بصورت یک سری جلسات لیزر می‌باشد. گاهی جلسات تقویت پوست ممکن است نیاز باشد.

دیگر درمانها

برنزه کردن بدون نور ممکن است برای تیره کرده لکه‌ها و رسیدن به رنگ قابل قبول‌تر، مورد استفاده قرار گیرد. این روش برای پوشش مناطق کوچک مفید است. رنگدانه‌های ریزی (خالکوبی) بندرت پیشنهاد می‌شود. این شیوه برای لبها بهتر کار می‌کند بخصوص برای بیمارانی با پوست تیره اما به هر حال در این روش همرنگ کردن لکه با پوست طبیعی مشکل است و به مرور زمان این هماهنگی رنگ بدتر می‌شود. وقتی بییش از نیمی از بدن رنگدانه‌هایش را از دست می‌دهد بی‌رنگ درمانی مناسب به نظر می‌رسد. در این شیوه باقی مانده پوست به رنگ سفید در می‌آید که می‌تواند بعدها با مواد آرایشی پوشانده شود.

نور آفتاب سبب تیره‌تر شدن پوست طبیعی اطراف لکه‌ها می‌شود و این مسئله پیسی را بدتر می‌کند. تمام بیماران مبتلا به پیسی می‌بایست همیشه پوست بی‌رنگدانه شده‌شان را بوسیله پوشیدن لباس مناسب، بکاربردن کرمهای ضد آفتاب و اجتناب از قرار گرفتن طولانی مدت در برابر نور آفتاب،  از تابش نور آفتاب محافظت کنند.

پیسی احتمال ابتلا به چه بیماری‌هایی را بالا می‌برد؟


به نظر می‌رسد افرادی که در به بیماری پیسی مبتلا هستند بیشتر در خطر ابتلا به انواع اختلالات سیستم ایمنی هستند. این اختلالات عبارتند از:

  • آلوپسیا آریتا که به ریزش مو باز می‌گردد و دلیل آن حمله سیستم ایمنی به فولیکول موها است. این وضعیت را در نواحی مختلفی از بدن می‌بینید و بیشتر در صورت یا پوست سر. شانس ریسک به این بیماری به نژاد، سن و جنسیت افراد ربطی ندارد و همه افراد به یک اندازه در معرض ابتلا هستند.
  • بیماری خود ایمنی تیروئید. غده تیروئید مسئول تولید برخی هورمونهای مهم است که فعالیت‌های حیاتی بدن را کنترل می‌کند. در بیماری خود ایمنی تیروئید سیستم ایمنی به اشتباه به این خوده حمله می‌کند و سبب می‌شود که این هورمونها یا بیش از حد یا کمتر از میزان لازم تولید شوند.
  • در نتیجه فعالیتهای حیاتی که تحت تاثیر این هورمونها هستند دچار اختلال می‌شوند. بعنوان مثال بیماری گریو و بیماری هاشیموتو حاصل این بیماری خود ایمنی تیروئید هستند.
  • بیماری دیگر که درنتیجه خود ایمنی حاصل می‌شود عدم توانایی بدن در تولید هورمونها است زیرا سیستم ایمنی به غدد آدرنال حمله می‌کند و سبب تخریب آنها می‌شود. دو هورمون مهمی که این غدد تولید می‌کنند عبارتند از کورتیزول و آلدسترون .
  • کورتیزول برای کنترل قند خون و التهاب است و هورمون آلدسترون برای کنترل فشار و حجم خون از طریق کنترل نمک و مقدار آب، می‌باشد
  • دیابت ملیتوس. این بیماری زمانی رخ می‌دهد که غده پانکراس نمی تواند انسولین تولید کند ای زمانی که سلول‌های بدن در مقابل انسولین مقاوم می‌شوند. دو نوع دیابت ملیتوس وجود دارد: تیپ 1 و تیپ 2. نوع 1 در واقع یک بیمار خود ایمن است. این بیماری زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن انسولین تولید شده در سلولهای بتا را از بین می‌برد.
به این پست امتیاز دهید.
درمان برص (بیماری پیسی) از طریق کاستن روند تخریب رنگدانه های بدن
4 از 1 رای