درمان دمل چرکی (کورک) صورت : آبسه بخش انتهایی فولیکول موی بدن

درمان دمل چرکی

موهای بدن ما در زیر پوست و در ساختاری به نام فولیکول شکل می‌گیرند. جوش‌ها بر اثر عفونت قسمت‌های عمقی فولیکول مو ایجاد می‌شوند، زمانی که باکتری استافیلوک به فولیکول مو نفوذ می‌کند.  به چندین جوش در کنار هم، دمل بزرگ گفته می‌شود. در مواردی ممکن است این عفونت به بافت‌های مجاور نیز نفوذ کند و موجب بیماری و تب شود. باکتری استافیلوکوک می‌تواند از طریق تماس پوستی یا تماس با لباس‌های آلوده، از یک بخش از بدن به بخش‌های دیگر و از یک فرد به فرد دیگر منتقل شود. جوش‌ها بیشتر در دوران بزرگسالی ایجاد می‌شوند و در پسران بیشتر از دختران شایع هستند. افراد مبتلا به جوش و کورک به ندرت دچار مشکلات سیستم ایمنی بدن هستند اما در صورتی که سیستم ایمنی بدن ضعیف باشد، جوش‌ها و کرک‌ها بسیار شدیدتر خواهند بود.

یک جوش یا کورک منفرد معمولا به راحتی و به طور طبیعی بهبود پیدا می‌کند خصوصا اگر عفونت درون آن خود به خود، خارج شود. گاهی اوقات لازم است که عفونت درون کورک توسط پزشک و با ایجاد یک برش کوچک خارج شود. این کار تنها باید توسط وسایل استریل و زمانی که عفونت داخل جوش بالا آمده است، انجام شود. می‌توان برای جلوگیری از گسترش جوش به پوست اطراف از کرم یا پماد انتی بیوتیک استفاده کرد. معمولا به بیمار آنتی بیوتیک خوراکی نیز داده می‌شود تا اطمینان حاصل شود که عفونت کاملا از بین رفته است.

گروه پزشکان سپید آماده ارائه انواع خدمات درمانی برای سلامتی و زیبایی پوست شما عزیزان از جمله درمان کورک‌های پوستی هستند. برای دریافت اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره‌های 02122637408 و 02188945723 و 02166124807 تماس حاصل فرمایید.

انواع دمل


دمل (کورک) را می‌توان این گونه تقسیم بندی کرد:

جوش و کورک

جوش-و-کورک

جوش‌ها و کورک‌ها ممکن است در هر جایی از پوست بدن ایجاد شود، اما معمولا در جایی ایجاد می‌شوند که دارای مور زیاد ایت، تعریق زیاد دارد، سایش زیاد دارد و در معرض آلودگی است. نواحی مانند صورت، گردن و کشاله رانها این خصوصیات را دارند. با گذشت زمان درون جوش، چرک تشکیل می‌شود و در نتیجه جوش دردناک و بزرگ می‌شود. در اغلب موارد جوش‌ها نهایتا باز می‌شوند و چرک درون آن به بیرون میریزد و جای زخم آن نیز خوب می‌شود. این پروسه ممکن است بین 2 روز تا 3 هفته طول بکشد. معمولا تشخیص دادن جوش و کورک از دانه کار سختی است اما جوش‌ها و کروک‌ها می‌توانند بسیار بزرگ و دردناک شوند. پزشک با نگاه کردن به ظاهر جوش می‌تواند نوع آن را تشخیص دهد.

دمل بزرگ

دمل-بزرگ

دمل یک دسته جوش بزرگ است که به شکل برآمدگی بزرگ در آمده اند. این جوش‌ها طی چند روز تشکیل می‌شوند. در اغلب موارد، دمل‌ها در گردن، کشاله ران و کمر تشکیل می‌شوند. یک دمل می‌تواند تا 3 الی 10 سانتی متر قطر داشته باشد و ممکن است از چندین نقطه‌ی مختلف آن، چرک به بیرون تراوش کند.  دمل همچنین می‌تواند موجب بروز علائم زیر شود:

  • داشتن تب 38 درجه و بالاتر
  • داشتن حس ناخوشی به طور کلی
  • احساس ضعفو خستگی

دمل‌ها بسیار کمتر از جوش و کورک شایع هستند و اغلب در افراد مسن یا میانسال ایجاد می‌شوند که مشکلات سلامتی یا سیستم ایمنی ضعیف دارند.

علت تشکیل دمل چیست؟


هر گونه قارچ یا باکتری می‌تواند موجب بروز دمل چرکی شود. استافیلوکوک شایع ترین نوع باکتری است که موجب بروز دمل می‌شود. این باکتری به صورت طبیعی روی پوست تمامی افراد است اما تنها در صورتی می‌تواند موجب بروز عفونت می‌شود که از طریق یک زخم باز وارد جریان خون شود. زمانی که باکتری وارد جریان خون می‌شود، سیستم ایمنی شما سعی می‌کند با آن مبارزه کند و جوش‌هایی که روی پوست تشکیل می‌شوند نیز نتیجه‌ی تجمع گلبول‌های سفید خون هستند که تلاش دارند باکتری را از بین ببرند. در صورتی که سیستم ایمنی شما ضعیف باشد و یا به بیماری مبتلا باشید که موجب کند شدن روند بهبودی زخم‌ها می‌شود، احتمال بروز جوش در شما بیشتر است. برای مثال دیابت و اگزما دو نمونه بیماری‌هایی هستند که احتمال بروز کورک و دمل را بالا می‌برند. اگزما بیماری پوستی است که موجب خشکی شدید و خارش پوست می‌شود. در صورتی که با شخص مبتلا به کورک و دمل نیز ارتبا نزدیک و تماس پوستی داشته باشید، احتمال آن که شما نیز به این مشکل دچار شوید زیاد است.

این عارضه با چه نشانه‌هایی شناخته می‌شود؟


دمل-با-چه-نشانه‌هایی-شناخته-می‌شود

یک دمل چرکی در ابتدا به شکل یک برآمدگی در زیر پوست است و مشابه یک جوش است اما با پیشرفت عفونت، این برآمدگی بزرگتر و دردناک تر می‌شود. ممکن است در زیر پوست، باکتری و سلول‌های مرده‌ی پوستی تجمع پیدا کنند. با افزایش فشار در داخل دمل، ممکن است پوست سطحی شکاف بردارد و از داخل آن چرک یا مایعات به بیرون تراوش کند. بیشترین میزان درد درست قبل از تراوش کردن چرک به بیرون است چرا که فشار در زیر پوست در این زمان بیشتر از زمان‌های دیگر است. و با بیرون آمدن چرک، درد کمتر می‌شود. یک دمل می‌تواند به کوچکی یک لوبیا یه به بزرگی یک توپ گلف باشد. پوست اطراف دمل رمز و متورم می‌شود و ممکن است جای دمل روی پوست بماند. دمل‌ها می‌توانند موجب بروز تب و لرز شوند.

چه زمانی مراجعه به پزشک ضروری است؟


اگر فکرمی کنید به دمل چرکی مبتلا شدهاید لازم است حتما به پزشک مراجعه کنید. بروز جوش معمولا نیازی به مراجعه فوری به پزشک ندارد چرا که جوش‌ها در اغلب موارد به خودی خود خوب می‌شوند. اما در صورتی که جوش‌های شما علائم زیر را دارند حتما به پزشک مراجعه کنید:

  • وجود جوش روی بینی، صورت و ستون فقرات که می‌تواند عوارض جدی ایجاد کند.
  • بزرگ شدن جوش و داشتن حالتی نرم و اسفنجی در هنگام لمس کردن.
  • بهبود پیدا نکردن جوش با گذشت دو هفته
  • داشتن تب و احساس ناخوشی عمومی در بدن

راه‌های تشخیص


پزشک می‌تواند با نگاه کردن به ظاهر جوش یا دمل، آن را تشخیص دهد. در صورت داشتن شرایط زیر ممکن است به انجام تست‌های بیشتر مانند نمونه برداری از پوست یا آزمایش خون نیاز باشد:

  • بروز مکرر کورک یا دمل یا داشتن دملی که به درمان پاسخ نمی‌دهد.
  • داشتن چندین کورک یا دمل
  • داشتن سیستم ایمنی ضعیف بر اثر ابتلا به بیماری‌هایی مانند دیابت یا انجام دادن درمان‌هایی مانند شیمی درمانی

بهترین راه درمان کورک چیست؟


برای رفع دمل‌های پوستی روش‌های زیر تا حد زیادی موثر هستند اما مشورت با پزشک متخصص قبل از انجام هرگونه درمان ضروری است. برخی از درمان‌ها عبارتند از:

مراقبت از خود

مراقبت-از-خود--د-ر-دمل-چرکی

یکی از بهترین راه‌ها برای تسریع روند بهبودی کورک یا جوش این است که برای 10 تا 20 دقیقه روی آن حوله ای گرم و مرطوب بگذارید و این کار را دو تا سه بار در روز تکرار کنید. گرما موجب افزایش جریان خون در اطراف جوش می‌شود و در نتیجه عوامل مبارزه با عفونت بیشتر به این ناحیه می‌رسند. زمانی که چرک درون جوش بیرون می‌آید، روی آن گاز استریل بگذارید و یا آن را پانسمان کنید تا عفونت به سایر نقاط پوست منتقل نشود. بعد از این کار حتما دستان خود را با صابون خوب بشویید. هرگز جوش خود را با دست فشار ندهید یا آن را سوراخ نکنید چرا که این کار موجب گسترش عفونت می‌شود. می‌توانید برای کاهش ردد پوست از مسکن‌های غیرتجویزی مانند استامینوفن یا ایبوبروفن استفاده کنید.

بیرون کشیدن چرک

یرون-کشیدن-چرک

اگر جوش‌های شما چرکی شده اما به خودی خود خوب نمی شوند، ممکن است پزشک تصمیم بگیرد که چرک درون آن را بیرون بکشد. برای این کار ابتدا ناحیه مورد نظر بی حس می‌شود و سپس با کمک سوزن یا چاقوی استریل، جوش را سوراخ کرده و چرک درون آن را بیرون می‌کشد.

آنتی بیوتیک

آنتی-بیوتیک-برای-دمل

معمولا در موارد زیر آنتی بیوتیک تجویز می‌شود:

  • برای تمامی انواع دمل‌های چرکی
  • در صورتی که شما تب شدید دارید.
  • در صورتی که شما عفونت دیگری در بدن خود دارید.
  • در صورتی که جوش‌ها در صورت شما ایجاد شده اند (جوش‌های صورت به احتمال بیشتری می‌توانند موجب بروز عوارض شوند).
  • اگر شما درد و ناراحتی شدیدی دارید.

بسیار مهم است که دوره درمان با آنتی بیوتیک را تکمیل کنید حتی اگر در میانه‌های دوره‌ی درمان، جوش‌های شما به طور کامل از بین رفته باشند. در غیر این صورت، جوش‌هایشما مجددا عود می‌کنند.

درمان جوش‌ها و دمل‌های چرکی مکرر

در صورتی که جوش‌ها، کورک‌ها یا دمل‌های شما مکررا بعد از درمان دوباره تشکیل می‌شوند، نیاز به درمان‌های بیشتر دارید. اغلب افرادی که مکررا به کورک و دمل مبتلا می‌شوند، دارای باکتری استفیلوکوک در بدن خود هستند. این بدین معناست که روی پوست یا داخل بینی آنها این باکتری زندگی می‌کند. روش درمان به این موضوع بستگی دارد که باکتری دقیقا در کدام  قسمت‌ها از بدن زندگی می‌کند. برای از بین باکتری‌های روی سطح پوست می‌توان از صابون ضدباکتری استفاده کرد. برای از بین بردن باکتری داخل بینی نیز باید تا 10 روز از کرم مخصوص داخل بینی استفاده شود.

سوالات متداول


برخی از سوالات رایج درباره بیماری کورک عبارتند از:

دمل‌ها و جوش‌ها اغلب بدون نیاز به تداخلات درمانی، بهبود پیدا می‌کنند و هیچ عوارضی ایجاد نمی کنند اما در موارد نادری، جوش‌ها و دمل‌ها نیز ممکن است وخیم تر شوند و برخی عوارض و مشکلات جدی را ایجاد کنند.

عفونت خونی

یکی از عوارضی که ممکن است بر اثر دمل چرکی ایجاد شود، عفونت خونی است. به این نوع از عغونت، سپسیس گفته می‌شود که می‌تواند موجب بروز عفونت غشای قلبی و یا عفونت مغزی شود.

MRSA

یکی دیگر از عوارض احتمالی که بر اثر جوش ممکن است ایجاد شود، بروز فونتی به نام MRSA است. این عفونت به بسیاری از آنتی بیوتیک‌ها مقاوم است و در نتیجه بسیار جدی تر و خطرناک تر است. در صورت بروز این گونه عفونت احتمالا پزشک شما نوع متفاوتی از آنتی بیوتیک به نام وانکومیسین (vancomycin) را تجویز می‌کند.

برای پیشگیری از بروز دمل و جوش باید به خوبی بهداشت فردی را رعایت کنید. اگر دچار عفونت استافیلوکوک شده اید، برای پیشگیری از گسترش آن و جلوگیری از بروز مجدد آن باید اقدامات زیر را انجام دهید:

  • دستان خود را مرتب بشویید.
  • تمامی زخم‌هایی باز پوستتان را به خوبی تمیز کرده و آن را پانسمان کنید.
  • از به اشتراک گذاشتن وسایل شخصی مانند حوله، لباس و تیغ خودداری کنید.
  • لحاف و رختخواب خود را با آب داغ و مواد ضدعفونی کننده بشویید تا باکتری‌های آن از بین برود.
  • از تماس داشتن با سایر افرادی که این عفونت را دارند خودداری کنید.

زمانی که تنها یک دمل منفرد روی پوست تشکیل شده است، ممکن است تجویز آنتی بیوتیک ضروری نباشد. مواردی که ممکن است به خاطر آن، آنتی بیوتیک تجویز شود عبارتند از:

  • وجود جوش‌های فراوام روی صورت
  • وجود جوش روی صورت همراه با التهاب عروق و غدد لنفاوی
  • وجود جوش‌هایی که چرک کرده اند
  • وجود چندین دمل مختلف روی پوست

ممکن است همراه با تجویز آنتی بیوتیک، ویتامینهایی نیز به عنوان درمان مکمل تجویز شوند. بر حسب این که علت اصلی بروز جوش و دمل چه بوده است، ممکن است درمان‌های دیگری مانند تحریک سیستم ایمنی بدن نیز انجام شوند.  ذاشتن رژیم غذایی خوب، ورزش کردن و انجام درمان‌های زیبایی برای رفع جای جوش نیز توصیه می‌شوند.

در بدن زنان باردار تغییرات بسیار زیادی ایجاد می‌شود که ناشی از افزایش میزان هورمون‌ها و کاهش سطح فعالیت سیستم ایمنی بدن است. بنابراین، اصلی ترین تمرکز درمان در زنان باردار بر روی تقویت سیستم ایمنی بدن است. استفاده از آنتی بیوتیک‌های سیستمی در دوران بارداری توصیه نمی شود. برای اجتناب از تاثیرات منفی آنتی بیوتیک بر روی جنین، پزشکان تنها درمان‌هایی برای بازیابی سلامت پوست، داشتن رژیم غذایی سالم و مصرف ویتامین‌ها را به زنان باردار توصیه می‌کنند. برای پیشگیری از بروز هیپوترمی لازم است که بیمار بهداشتن شخصی را رعایت کند. زنان باردار می‌توانند برای رهایی از شر کورک‌ها و دمل‌ها از داروهای سنتی و موضعی استفاده کنند که خطری برای جنین ندارد. استفاده از داروهای آنتی بیوتیک موضعی نیز مجاز است. زنان باردار باید با دیدن اولین علائم مربوط به کورک چرکی و دمل به پزشک مراجعه کنند. استفاده‌ی سرخود از داروهای آنتی بیوتیک، اشتباه بزرگی است و می‌تواند به جنین شما آسیب وارد کند.

این داروها برای این دسته از افراد توصیه نمی‌شوند:

  • زنان باردار و زنانی که به کودک خود شیر می‌دهند.
  • آلرژی به آنتی بیوتیک‌ها
  • بروز مقاومت پاتوژن‌ها در بدن
  • آسم برونشیال
  • بیماری‌های روده و غدد درون ریز
  • بیماری کبدی شدید
  • بیماری شدید قلبی و ارگان‌های خون ساز بدن
  • ابتلا به لوکوپنیا و بیماری‌های قارچی

آنتی بیوتیک‌ها دارای عوارض جانبی بسیار زیادی هستند و در مورد کودکان، عوارض ناشی از دارو بسیار بیشتر از مزایای درمانی آن است. تنها در 5 تا 10 در صئ از موارد برای درمان جوش و دمل در کودکان از آنتی بیوتیک استفاده می‌شود. شرایطی که ممکن است در آن برای کودکان آنتی بیوتیک تجویز شود، شامل موارد زیر می‌تواند باشد:

  • در صورتی که خطر گسترش عفونت وجود داشته باشد.
  • در صورتی که عمل جراحی باز بر روی کودک انجام شده است.
  • در صورتی که چندین دمل در نواحی مختلف روی پوست بدن ایجاد شده است.
  • در صورتی که کودک تلاش کرده دمل یا گورک‌ها خود را با دست فشار دهد و چرک آن را خارج کند (خصوصا اگر دمل بر روی صورت یا سر باشد)

آنتی بیوتیک باید توسط متخصص اطفال و با توجه به سن،وزن و شدت بیماری کودک تجویز شود.

آنتی بیوتیک‌هایی که بیشتر برای درمان جوش و دمل استفاده می‌شوند عبارتند از:

  • دسته‌ی پنیسیلین‌ها: آموکسی کلاو، آمپی سیلین و آموکسی سیلین که شناخته شده ترین نوع آنتی بیوتیک‌ها هستند.
  • دسته‌ی سفالوسپورین‌ها: سفتیراکسون، سفازولین، سفوتاکسیم و غیره که در صورت عدم پاسخگویی به چند داروی دسته‌ی پنی سیلین تجویز می‌شوند.
  • دسته‌ی جنیتامایسین: این داروها بر مقاومت باکتری استافیلوکوک در برابر پنیسیلین‌ها اثر می‌گذارند. این دارو‌ها نباید برای زنان باردار استفاده شوند.
  • تتراسایکلین که دارویی بسیار پرکاربرد است و هم به شکل کپسول و هم پماد تجویز می‌شود.
  • لوومیتستین: این دارو بر مقاومت باکتری اثر می‌گذارد. این دارو بسیار قوی است و عوارض جانبی زیادی دارد بنابراین استفاده از آن برای زنان باردار و کودکان ممنوع است.
به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است